ترجمه PDF به جاوه ای

خروجی در یک لحن عمومی مودبانه هدف‌گذاری شده است، که برای اطلاعیه‌ها، دعوت‌نامه‌ها، دستورالعمل‌ها و بیشتر مطالب منتشر شده مناسب است، و این سطح را به طور مداوم حفظ می‌کند به جای لغزش بین سطوح. اگر سند شما عمداً غیررسمی است، یا اگر با کسی صحبت می‌کند که موقعیت او نیازمند واژگان افتخاری است، بگویید و از یک گوینده بخواهید نتیجه را تنظیم کند. ثبات سطح در سراسر یک سند، واضح‌ترین نشانه یک ترجمه انجام شده به درستی است.

خروجی خودکار در املای لاتین است، که همان چیزی است که اسناد مدرن استفاده می‌کنند. خط جاوا نیاز به فونتی دارد که حروف پایه، اشکال زیرین pasangan و علائم مصوت را حمل کند، به علاوه یک موتور طرح‌بندی که قوانین چیدمان را اعمال می‌کند، و ابزارهای عمومی PDF هیچ‌کدام را ندارند. برای یک گواهی، یک تابلو یا یک نشریه فرهنگی به خط سنتی، حروف‌چینی را به عنوان یک مرحله جداگانه پس از ترجمه در نظر بگیرید.

این دو زبان اجداد مشترک و مقدار زیادی واژگان مشترک دارند، و متن اندونزیایی بسیار بیشتری در دسترس است، بنابراین موتوری که مطمئن نیست اندونزیایی تولید می‌کند. دو نشانه این تفاوت را قابل مشاهده می‌کنند: اندونزیایی فاقد واژگان سطح گفتار است و از املای رتروفلکس th و dh استفاده نمی‌کند. انتخاب صریح جاوا به جای رها کردن فیلد روی اندونزیایی همان چیزی است که از انحراف جلوگیری می‌کند.

خیر. اندونزیایی تنها زبان ملی است و تمام سوابق رسمی، اسناد هویتی، گواهی‌نامه‌های تحصیلی، مقالات دادگاه و ثبت‌های تجاری به آن صادر می‌شوند. اگر موسسه‌ای در خارج از کشور از شما خواسته است که یک سند اندونزیایی را ترجمه کنید، زبان منبع مورد نیاز شما اندونزیایی است و ارائه نیاز به ترجمه گواهی شده دارد تا یک پیش‌نویس هوش مصنوعی.

آنها حفظ می‌شوند. جاوا یک سری ساده و یک سری رتروفلکس از صداهای t و d را متمایز می‌کند که با t و th، d و dh نوشته می‌شوند و این تفاوت کلمات را جدا می‌کند. نرم‌افزاری که برای اندونزیایی پیکربندی شده است تمایل دارد آنها را عادی‌سازی کند، زیرا اندونزیایی چنین تضادی ندارد. خروجی آنها را همانطور که نوشته شده‌اند حفظ می‌کند، که باعث می‌شود متن برای خواننده در جاوه مرکزی یا شرقی صحیح به نظر برسد.

بله. این‌ها قراردادهای پیش از سال ۱۹۷۲ هستند، از دورانی که قوانین املایی هلندی برای زبان به کار می‌رفت، که در آن oe مخفف u، dj مخفف j و tj مخفف c بود. نام‌های قدیمی، سوابق دوران استعمار و نام‌های شخصی معمولاً آن‌ها را حفظ می‌کنند. متن همانطور که نوشته شده خوانده می‌شود نه اینکه غلط املایی تلقی شود، و نام‌های شخصی به شکلی که سند شما استفاده می‌کند باقی می‌مانند تا همچنان بتوان آن‌ها را با سوابق دیگر مطابقت داد.

این به سطحی که شما نیاز دارید بستگی دارد. یک سبک ساده و آشنا، طول متن اصلی انگلیسی را تقریباً حفظ می‌کند، در حالی که واژگان مودبانه و رسمی طولانی‌تر هستند و گاهی اوقات یک پنجم یا بیشتر اضافه می‌کنند. اسناد تشریفاتی بیشترین گسترش را دارند، زیرا فرمول‌های متعارف خطاب، فضایی را اشغال می‌کنند که معادل آن در انگلیسی وجود ندارد. قبل از نهایی کردن طرح، برای سرصفحه‌ها و کادرهای ثابت فضا در نظر بگیرید.

بله، و این جهت معمول برای کارهای بایگانی است. نامه‌ها، خاطرات، اسناد زمین، متون ادبی و عکس‌های حاشیه‌نویسی شده که توسط خانواده‌ها در جاوه، سورینام و کالدونیای جدید نگهداری می‌شوند، توسط نوادگان و پژوهشگرانی که زبان را از دست داده‌اند به این شکل خوانده می‌شوند. مطالب قدیمی‌تر با املای پیش از اصلاحات و در یک سبک بسیار رسمی سخت‌ترین مورد هستند، و در مواردی که یک بخش دارای وزن قانونی یا تبارشناسی است، دخالت دادن یک خواننده متخصص ارزشمند است.