Przetłumacz PDF na łacinę

Czasami, a odpowiedź zależy bardziej od pisma i obrazu niż od języka. Starannie napisane rękopisy z XIX wieku, sfotografowane w wysokiej rozdzielczości, często wychodzą dobrze, ponieważ wpisy są schematyczne, a słownictwo wąskie. Rękopisy z XVI i XVII wieku, z licznymi skrótami, wyblakłym tuszem i cieniami od ciasnego oprawienia są znacznie trudniejsze. Prześlij najlepszy obraz, jaki archiwum udostępnia, zamiast zrzutu ekranu, i spodziewaj się, że imiona i daty będą wymagały potwierdzenia wzrokowego.

Ponieważ rejestry kościelne z natury latynizują imiona. Jan, Johann i John pojawiają się jako Ioannes, Katarzyna jako Catharina, a William jako Guilelmus. Nazwiska również bywają latynizowane, a to samo nazwisko może być zapisane różnie na przestrzeni kilkudziesięciu lat w tej samej księdze. Szukając w indeksie, szukaj formy łacińskiej, a także tej w języku narodowym, której oczekujesz.

Są to skróty. Linia nad samogłoską zazwyczaj oznacza brakującą literę m lub n, istnieje specjalny znak dla końcówki „que”, a litery przekreślone oznaczają „per”, „pro” i „prae”. Drukarze i skrybowie używali ich, aby zaoszczędzić miejsce, i są one całkowicie standardowe. Ekstrakcja tekstu, która je ignoruje, pomija litery ze środka słów, dlatego nieprzetworzony skan wczesnej księgi daje tekst, którego żaden słownik nie rozpozna.

To jest długie „s”. W druku przed około 1800 rokiem używano wysokiej formy „s”, która przypominała „f”, a oprogramowanie rozpoznające tekst, wytrenowane na nowoczesnej czcionce, odczytuje ją jako „f”. Wynikiem jest strona prawie bezsensownych słów. Nic nie jest nie tak z Twoim plikiem, a błąd leży na etapie rozpoznawania, a nie tłumaczenia, dlatego czysty obraz o wysokiej rozdzielczości jest tak ważny dla wczesnych drukowanych ksiąg.

Tak, i to jest główne zastosowanie tłumaczenia w odwrotnym kierunku: mott, dedykacji, inskrypcji pamiątkowych i tekstów ceremonialnych. Traktuj wynik jako wersję roboczą. Łacina dopuszcza kilka możliwych tłumaczeń tego samego angielskiego zdania, wybór między nimi jest kwestią rejestru i okresu, a wszystko, co ma być wyryte w kamieniu lub wybite na medalu, zasługuje na sprawdzenie przez kogoś, kto zna ten język. Błędy w tym kierunku są trwałe w sposób, w jaki błędy w przetłumaczonym raporcie nie są.

Zazwyczaj, i często o znaczną marżę. Łacina nie ma rodzajników, wyraża relacje gramatyczne za pomocą końcówek, a nie przyimków, i może pozostawić czasownik domyślnie. Wszystko to musi być jasno wyrażone po angielsku. Jeśli umieszczasz oba języki w równoległych kolumnach, spraw, aby kolumna angielska była szersza i spodziewaj się, że łacińska inskrypcja znacznie się rozszerzy po przetłumaczeniu na zrozumiały angielski.

Styl źródła jest zachowywany, a nie normalizowany. Teksty kościelne i średniowieczne mają swoje własne słownictwo, swoje własne formuły i swoje własne nawyki pisowni, takie jak pisanie „e” tam, gdzie klasyczna łacina pisze „ae”, i są to cechy dokumentu, a nie błędy do poprawienia. Rejestr kościelny przetłumaczony tak, jakby był Cyceronem, brzmiałby dziwnie i straciłby utarte frazy, które czynią wpis zrozumiałym.

Ewaluatorzy zazwyczaj wymagają poświadczonego tłumaczenia, a nie maszynowego, a wiele uniwersytetów wydających łacińskie dyplomy na życzenie dostarcza oficjalny angielski transkrypt, co jest prostsze niż tłumaczenie samego dyplomu. Użyj wersji AI, aby zrozumieć, co mówi Twój certyfikat, a następnie uzyskaj poświadczone tłumaczenie, jeśli instytucja przyjmująca nalega na sam dyplom.