การแปลเอกสารในเมืองซูฟอลส์ รัฐเซาท์ดาโคตา

รายการภาษาที่กำหนดโดยการตั้งถิ่นฐานใหม่

สำหรับเมืองเล็กๆ บนที่ราบ ช่วงของภาษาที่นี่ผิดปกติ และเป็นผลโดยตรงจากการตั้งถิ่นฐานผู้ลี้ภัยมานานหลายทศวรรษ แทนที่จะอยู่ใกล้ชายแดน ภาษาเนปาลเป็นหนึ่งในภาษาที่พบบ่อยที่สุด พูดโดยครอบครัวชาวภูฏานที่ใช้เวลาหลายปีในค่ายทางตะวันออกของเนปาลก่อนที่จะมาถึง ภาษาเนปาลเขียนด้วยอักษรเทวนาครี ซึ่งเป็นสคริปต์ที่มีเส้นแนวนอนวิ่งอยู่ด้านบนของแต่ละคำ โดยสระจะติดกับพยัญชนะเป็นเครื่องหมายแทนที่จะเป็นตัวอักษรแยกต่างหาก รายละเอียดที่จับได้ทุกคนที่จัดการเอกสารเหล่านี้เป็นครั้งแรกคือปฏิทิน บันทึกทางแพ่งของเนปาลลงวันที่ใน Bikram Sambat ซึ่งเร็วกว่าปฏิทินเกรโกเรียนประมาณห้าสิบหกปี และขอบเขตเดือนไม่ตรงกับปฏิทินนั้น ใบรับรองที่แสดงปีในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดใน Bikram Sambat ไม่ใช่ข้อผิดพลาดทางธุรการหรือวันที่ในอนาคต การแปลงให้ถูกต้องเป็นส่วนหนึ่งของการแปลเอกสาร ไม่ใช่เชิงอรรถ

ภาษาสวาฮิลีเขียนด้วยอักษรละติน และเป็นเช่นนั้นตั้งแต่มีการนำการสะกดอย่างเป็นทางการมาใช้ในปี 1972 ดังนั้นหน้ากระดาษจึงดูอ่านง่ายสำหรับสายตาชาวอังกฤษ ในขณะที่การทำงานเบื้องหลังแตกต่างกัน สระซ้ำแสดงถึงความยาว ดังนั้น aa, ee และ oo จึงเป็นเสียงเดียวแทนที่จะเป็นข้อผิดพลาดในการพิมพ์ และตัวอักษร c และ x แทนพยัญชนะที่ภาษาอังกฤษไม่มี ระบบการตั้งชื่อมีความสำคัญมากกว่าการสะกด ชื่อชาวโซมาลีโดยทั่วไปมีสามส่วน: บุคคลจะได้รับชื่อ จากนั้นจะใช้ชื่อที่ได้รับของบิดาและจากนั้นของปู่ จะไม่มีนามสกุลที่สืบทอดกันเลย เมื่อแบบฟอร์มอเมริกันถือว่าส่วนที่สามเป็นนามสกุล พี่น้องจะตรงกัน แต่ลูกพี่ลูกน้องจะไม่ตรงกัน และครอบครัวอาจดูไม่เกี่ยวข้องกันในเอกสาร ทั้งที่เกี่ยวข้องกันอย่างใกล้ชิดในความเป็นจริง

ภาษาสวาฮิลีพูดกันอย่างแพร่หลายในหมู่ครอบครัวจากสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกและภูมิภาคโดยรอบ และที่นี่ภาษาในครัวเรือนและภาษาของเอกสารจะแยกจากกัน บันทึกทางแพ่งของคองโกออกเป็นภาษาฝรั่งเศส ดังนั้นใบรับรองในแฟ้มจึงเป็นภาษาฝรั่งเศส ในขณะที่ผู้คนถือเอกสารอาจพูดภาษาสวาฮิลีหรือลิงกาลาที่บ้าน การแบ่งแยกนั้นคุ้มค่าที่จะกล่าวถึงเมื่อมีคนขอตัวแปล เพราะภาษาของการสนทนาและภาษาของเอกสารเป็นสองคำถามที่แยกจากกัน

ครอบครัวกะเหรี่ยงที่มาผ่านค่ายที่ชายแดนไทย นำเอกสารมาในสคริปต์ที่มาจากภาษาพม่า ตัวอักษรมีลักษณะโค้งมน สร้างจากเส้นวงกลมเป็นส่วนใหญ่ และขอบเขตคำจะไม่ถูกคั่นด้วยช่องว่างเหมือนที่สคริปต์ละตินทำ ดังนั้นผู้อ่านจะต้องรู้ภาษาจึงจะรู้ว่าคำหนึ่งสิ้นสุดที่ใด ชื่อกะเหรี่ยงมักขึ้นต้นด้วยคำนำหน้าแทนชื่อ ซึ่งมักจะบันทึกในแบบฟอร์มอเมริกันเป็นชื่อแรกและคงอยู่อย่างนั้นไปหลายปี

ภาษาสเปนเติบโตควบคู่ไปกับสิ่งเหล่านี้ ส่วนใหญ่ผ่านโรงงานและอุตสาหกรรมก่อสร้าง นำรูปแบบที่คุ้นเคยของแบบฟอร์มทะเบียนราษฎร์ในละตินอเมริกาและนามสกุลคู่ที่ต้องคงอยู่ในฉบับภาษาอังกฤษให้สมบูรณ์ สิ่งที่ทุกภาษาเหล่านี้มีร่วมกันคือความเป็นจริงในทางปฏิบัติ: เอกสารมักจะต้องเดินทางทั้งสองทิศทาง เข้าสู่ภาษาอังกฤษสำหรับสำนักงาน และกลับออกมาจากภาษาอังกฤษเพื่อให้บุคคลที่เกี่ยวข้องสามารถอ่านสิ่งที่พวกเขากำลังตกลงได้