ترجمه اسناد در سیوکس فالز، داکوتای جنوبی

فهرست زبان‌هایی که با اسکان مجدد شکل گرفته است

برای یک شهر کوچک در دشت، طیف زبان‌ها در اینجا غیرمعمول است و این نتیجه مستقیم دهه‌ها اسکان مجدد پناهندگان است تا نزدیکی به مرز. نپالی یکی از رایج‌ترین زبان‌هاست که توسط خانواده‌های بوتانی صحبت می‌شود و سال‌ها در اردوگاه‌های شرق نپال قبل از ورودشان سپری کرده‌اند. نپالی با خط دیواناگری نوشته می‌شود، خطی با خط افقی که در بالای هر کلمه کشیده شده است، جایی که حروف صدادار به جای حروف جداگانه به صامت‌ها متصل می‌شوند. جزئیاتی که هر کسی را که برای اولین بار با این اسناد سروکار دارد، به خود جلب می‌کند، تقویم است. سوابق مدنی نپالی با تقویم بیکرام سامبات تاریخ‌گذاری می‌شوند که تقریباً پنجاه و شش سال از تقویم میلادی جلوتر است و مرزهای ماه آن با آن هم‌راستا نیست. گواهی که سالی را در قرن بیست و یکم در بیکرام سامبات نشان می‌دهد، یک خطای اداری یا تاریخ آینده نیست؛ تبدیل صحیح آن بخشی از ترجمه سند است، نه پاورقی آن.

سومالیایی با حروف لاتین نوشته می‌شود و از سال ۱۹۷۲ که رسم‌الخط رسمی پذیرفته شد، اینگونه بوده است، بنابراین صفحه برای چشم انگلیسی خوانا به نظر می‌رسد در حالی که در زیر آن رفتار متفاوتی دارد. حروف صدادار مضاعف، طول را نشان می‌دهند، بنابراین aa، ee و oo صداهای تکی هستند نه خطاهای تایپی، و حروف c و x نشان‌دهنده صامت‌هایی هستند که انگلیسی ندارد. سیستم نام‌گذاری بیش از املا اهمیت دارد. نام‌های سومالیایی به طور سنتی سه قسمتی هستند: به فرد نامی داده می‌شود، سپس نام کوچک پدر و سپس نام پدربزرگ را حمل می‌کند. هیچ نام خانوادگی موروثی وجود ندارد. هنگامی که یک فرم آمریکایی عنصر سوم را به عنوان نام خانوادگی در نظر می‌گیرد، خواهر و برادرها با هم مطابقت دارند اما پسرعموها نه، و یک خانواده ممکن است در ظاهر غیرمرتبط به نظر برسد در حالی که در واقعیت نزدیک به هم هستند.

سواحیلی به طور گسترده در میان خانواده‌های جمهوری دموکراتیک کنگو و منطقه وسیع‌تر صحبت می‌شود، و در اینجا زبان خانگی و زبان سند از هم جدا می‌شوند. سوابق مدنی کنگو به زبان فرانسوی صادر می‌شوند، بنابراین گواهی در پوشه فرانسوی است در حالی که افرادی که آن را در دست دارند ممکن است در خانه سواحیلی یا لینگالا صحبت کنند. این جدایی ارزش بیان کردن را دارد وقتی کسی مترجم می‌خواهد، زیرا زبان مکالمه و زبان مدارک دو سوال جداگانه هستند.

خانواده‌های کارن که از طریق اردوگاه‌های مرز تایلند آمده‌اند، اسنادی را با خطی مشتق شده از برمه‌ای می‌آورند. حروف گرد هستند، عمدتاً از خطوط دایره‌ای ساخته شده‌اند و مرز کلمات با فاصله‌ها مانند خط لاتین مشخص نمی‌شوند، بنابراین خواننده باید زبان را بداند تا بداند یک کلمه کجا تمام می‌شود. نام‌های کارن اغلب با یک عنوان به جای نام کوچک شروع می‌شوند، که به طور منظم در فرم‌های آمریکایی به عنوان نام کوچک ثبت می‌شود و سال‌ها همانجا باقی می‌ماند.

اسپانیایی در کنار همه اینها رشد کرده است، عمدتاً از طریق کارخانه‌ها و مشاغل ساختمانی، که الگوی آشنای فرم‌های ثبت مدنی آمریکای لاتین و نام خانوادگی دوگانه را به ارمغان می‌آورد که باید به طور کامل به نسخه انگلیسی برسد. آنچه همه این زبان‌ها مشترک دارند یک واقعیت عملی است: سند معمولاً باید در هر دو جهت سفر کند. به انگلیسی برای یک دفتر، و دوباره از انگلیسی بیرون تا فردی که به آن مربوط می‌شود بتواند آنچه را که با آن موافقت می‌کند بخواند.