Μετάφραση Εγγράφων στο Πίτσμπουργκ, Πενσυλβάνια

Δύο μεταναστεύσεις, δύο πολύ διαφορετικές στοίβες χαρτιών

Η ζήτηση για μετάφραση στο Πίτσμπουργκ χωρίζεται καθαρά στα δύο, και τα μισά δεν έχουν σχεδόν τίποτα κοινό. Το πρώτο μισό είναι τρέχον και ακαδημαϊκό. Τα πανεπιστήμια και το σύστημα νοσοκομείων προσλαμβάνουν παγκοσμίως, οπότε αναλυτικές βαθμολογίες, πιστοποιητικά πτυχίων, ιατρικά διπλώματα και αρχεία επαγγελματικών αδειών φτάνουν εδώ στα Κινέζικα, Κορεάτικα, Χίντι, Περσικά, Τουρκικά, Αραβικά και μια μακρά ουρά άλλων. Το δεύτερο μισό είναι ιστορικό: τα εργοστάσια που έχτισαν την πόλη προσέλκυσαν Πολωνικές, Σλοβάκικες, Τσεχικές, Κροατικές, Σερβικές, Ουγγρικές, Ουκρανικές και Καρπαθο-Ρουθηνικές οικογένειες τις δεκαετίες γύρω στο 1900, και οι απόγονοί τους εξακολουθούν να κατέχουν τα έγγραφα που ήρθαν μαζί τους.

Τα ακαδημαϊκά αρχεία έχουν μία κύρια αδυναμία, και αξίζει να την αναφέρουμε ξεκάθαρα: μια μετάφραση δεν πρέπει να μετατρέπει τους βαθμούς. Ένα κινεζικό απολυτήριο βαθμολογημένο με άριστα το εκατό, ένα ινδικό αρχείο που δείχνει διαίρεση ή CGPA στο δέκα, μια γερμανική κλίμακα όπου το ένα είναι ο καλύτερος βαθμός και το πέντε είναι αποτυχία, όλα αυτά πρέπει να αναπαραχθούν όπως είναι, με την κλίμακα και το όριο επιτυχίας να μεταφράζονται δίπλα τους. Η μετατροπή τους σε αμερικανικό γράμμα βαθμού ή μέσο όρο βαθμολογίας είναι αξιολόγηση προσόντων, μια διαφορετική δουλειά που γίνεται από διαφορετικό είδος φορέα, και ένας οργανισμός που ζήτησε μετάφραση και έλαβε ερμηνεία συνήθως θα την επιστρέψει. Αυτό που η μετάφραση σας χρωστάει είναι η δομή: οι στήλες του εξαμήνου, οι μονάδες πίστωσης και τα ονόματα των μαθημάτων που βρίσκονται στην ίδια διάταξη που ξεκίνησαν.

Το ιστορικό μισό φέρνει τα πιο ενδιαφέροντα τεχνικά προβλήματα. Η πολωνική ορθογραφία χρησιμοποιεί γράμματα που δεν είναι διακοσμημένες εκδοχές απλών: το με παύλα ł είναι δικό του γράμμα, και τα ą, ę, ś, ż, ź, ć και ń αλλάζουν το γράμμα στο οποίο βρίσκονται. Η τσεχική και η σλοβακική φέρουν το háček και το σημάδι μακράς φωνήεντος· η σερβική γράφεται με κυριλλικούς και λατινικούς χαρακτήρες, μερικές φορές μέσα στα έγγραφα μιας οικογένειας, έτσι το ίδιο επώνυμο μπορεί να εμφανίζεται σε δύο αλφάβητα χωρίς κανένα να είναι λάθος. Η ουγγρική προσθέτει μια δομική πτυχή αντί για ορθογραφική, επειδή τα ουγγρικά ονόματα γράφονται πρώτα το επώνυμο, και το όνομα μιας παντρεμένης γυναίκας μπορεί να σχηματιστεί με την κατάληξη -né που προστίθεται στο πλήρες όνομα του συζύγου της, το οποίο παράγει ένα νόμιμο όνομα για το οποίο μια αμερικανική φόρμα δεν έχει πεδίο και μια επιπόλαιη μετάφραση το μετατρέπει σε έναν ξένο.

Υπάρχει μια ακόμη παγίδα στα παλιά αρχεία, και πιάνει σχεδόν όλους. Μια οικογένεια που πάντα ονομαζόταν Σλοβάκικη ή Ρουθηνική θα βρει συχνά ότι η εγγραφή γέννησης ή βάπτισης που έχει κληρονομήσει δεν είναι γραμμένη στα Σλοβάκικα ή Ρουθηνικά καθόλου. Ανάλογα με το έτος και την ενορία, μπορεί να είναι στα Λατινικά, στα Γερμανικά ή στα Ουγγρικά, επειδή αυτές ήταν οι διοικητικές γλώσσες της αυτοκρατορίας που την εξέδωσε. Η γλώσσα του εγγράφου είναι ένα γεγονός για τον γραφέα, όχι για την οικογένεια, και το πρώτο χρήσιμο πράγμα που κάνει μια μετάφραση είναι να σας πει ποια γλώσσα κοιτάτε πραγματικά.

Πιο πρόσφατοι αφιχθέντες κάθονται δίπλα σε αυτές τις δύο ομάδες. Οικογένειες που μιλούν Νεπαλικά και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή φέρνουν έγγραφα στα Ντεβαναγκάρι, ένα σύστημα γραφής όπου τα σημάδια των φωνηέντων προσκολλώνται γύρω από το σύμφωνο και οι συνδυαστικές μορφές συγχωνεύουν δύο γράμματα σε ένα σχήμα, το οποίο είναι ακριβώς το είδος γραφής που διασπάται σε εργαλεία φτιαγμένα για απλό λατινικό κείμενο. Ισπανικά και αραβικά αρχεία εμφανίζονται σταθερά επίσης, και ένα καλό μερίδιο της δουλειάς εδώ πηγαίνει προς τα έξω, με αγγλικές συμφωνίες έρευνας, κλινικά έγγραφα και προδιαγραφές να πηγαίνουν σε συνεργάτες στο εξωτερικό.

Λίγα λόγια για το Πίτσμπουργκ

Το Πίτσμπουργκ ξεκινά από ένα σημείο: ο Αλεγκένι και ο Μονόνγκαχελα συναντιούνται στην δυτική άκρη του κέντρου και φεύγουν ως Οχάιο, και η πόλη τακτοποιείται γύρω από αυτή τη συμβολή από τότε που ήταν ένα φρούριο που άξιζε να πολεμηθεί. Τα ποτάμια και οι απότομοι λόφοι ανάμεσά τους είναι ο λόγος που έχει περισσότερες γέφυρες από οποιαδήποτε αμερικανική πόλη δικαιούται, και γιατί δύο τελεφερίκ του δέκατου ένατου αιώνα ακόμη ανεβαίνουν στο Όρος Ουάσινγκτον, χτισμένα αρχικά για να μεταφέρουν εργάτες μύλων σε μια πλαγιά που κανένας δρόμος δεν μπορούσε να διαχειριστεί.

Ο χάλυβας έφτιαξε τον τόπο και μετά τον άφησε, και η ανάκαμψη πήρε τη μορφή πανεπιστημίων και νοσοκομείων αντί για εργοστάσια. Το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ και το Carnegie Mellon βρίσκονται λίγα τετράγωνα μακριά στο Όκλαντ, και η ρομποτική και η εργασία λογισμικού γύρω τους έχουν μετατρέψει παλιές βιομηχανικές γειτονιές σε κάτι που η γενιά των μύλων δεν θα αναγνώριζε. Τα μουσεία Carnegie, το Μουσείο Andy Warhol και η συμφωνική δίνουν το πολιτιστικό βάρος· η Strip District δίνει το φαγητό· το Frick Park και το Schenley Park δίνουν μια εκπληκτική ποσότητα δασικής έκτασης για μια τόσο πυκνή πόλη. Το ποδόσφαιρο, το χόκεϊ και το μπέιζμπολ παρακολουθούνται εδώ με μια σοβαρότητα που οι επισκέπτες υποτιμούν.

Αυτό που έχει σημασία για τα έγγραφα είναι ότι και οι δύο εποχές άφησαν τα κατάλοιπά τους στα ίδια σπίτια. Μια οικογένεια στο Bloomfield ή στο South Side μπορεί να κατέχει ένα σλοβάκικο αρχείο βάπτισης από το 1898 και ένα κινεζικό διδακτορικό απολυτήριο από πέρυσι, και να χρειάζεται και τα δύο να διαβαστούν για εντελώς άσχετους λόγους. Λίγες πόλεις παράγουν αυτόν τον συνδυασμό τόσο αξιόπιστα όσο αυτή.