Documentvertaling in Pittsburgh, Pennsylvania

Twee migraties, twee zeer verschillende stapels papier

De vertaaldruk van Pittsburgh splitst zich duidelijk in tweeën, en de helften hebben bijna niets gemeen. De eerste helft is actueel en academisch. De universiteiten en het ziekenhuissysteem werven wereldwijd, dus afschriften, diploma's, medische diploma's en professionele licentiegegevens komen hier binnen in het Chinees, Koreaans, Hindi, Perzisch, Turks, Arabisch en een lange staart van andere talen. De tweede helft is historisch: de fabrieken die de stad hebben gebouwd, trokken Poolse, Slowaakse, Tsjechische, Kroatische, Servische, Hongaarse, Oekraïense en Karpaten-Roetheense families aan in de decennia rond 1900, en hun nakomelingen bewaren nog steeds de documenten die ze bij zich hadden.

Academische verslagen hebben bovenal één faalmodus, en het is de moeite waard om die ronduit te vermelden: een vertaling mag geen cijfers omzetten. Een Chinees transcript beoordeeld op honderd, een Indiaas verslag dat een divisie of een CGPA op tien toont, een Duitse schaal waarbij een één het beste cijfer is en een vijf een onvoldoende, dit alles moet worden gereproduceerd zoals het is, met de schaal en de drempel voor slagen ernaast vertaald. Ze omzetten naar een Amerikaanse lettercijfer of een cijfergemiddelde is een diploma-evaluatie, een andere taak die door een ander soort instantie wordt uitgevoerd, en een instelling die om een vertaling vroeg en een interpretatie ontving, zal deze meestal terugsturen. Wat de vertaling u wel verschuldigd is, is structuur: de semesterkolommen, de studiepunten en de vaknamen die in hetzelfde raster staan waarin ze begonnen.

De historische helft brengt de interessantere technische problemen met zich mee. De Poolse spelling gebruikt letters die geen versierde versies van gewone letters zijn: de gestreepte ł is een eigen letter, en ą, ę, ś, ż, ź, ć en ń veranderen allemaal het woord waarin ze staan. Tsjechisch en Slowaaks dragen de háček en het lange-klinker-teken; Servisch wordt geschreven in het cyrillisch en in het Latijn, soms binnen de documenten van één familie, dus dezelfde achternaam kan in twee alfabetten voorkomen zonder dat een ervan onjuist is. Hongaars voegt eerder een structurele draai toe dan een orthografische, omdat Hongaarse namen eerst met de familienaam worden geschreven, en de naam van een getrouwde vrouw kan worden gevormd met het achtervoegsel -né dat aan de volledige naam van haar man is toegevoegd, wat resulteert in een wettelijke naam waarvoor een Amerikaans formulier geen veld heeft en een onzorgvuldige vertaling verandert in een vreemdeling.

Er is nog een valkuil in de oude documenten, en die vangt bijna iedereen. Een familie die zichzelf altijd Slowaaks of Roetheens heeft genoemd, zal vaak merken dat de geboorte- of doopakte die ze hebben geërfd helemaal niet in het Slowaaks of Roetheens is geschreven. Afhankelijk van het jaar en de parochie kan het in het Latijn, Duits of Hongaars zijn, omdat dat de administratieve talen waren van het rijk dat het uitgaf. De taal van het document is een feit over de klerk, niet over de familie, en het eerste nuttige dat een vertaling doet, is u vertellen welke taal u daadwerkelijk bekijkt.

Meer recente aankomsten zitten naast beide groepen. Nepalese families die zich in de regio hebben gevestigd, brengen documenten in het Devanagari, een schrift waarbij klinkerteken aan de medeklinker worden bevestigd en conjuncte vormen twee letters tot één vorm versmelten, wat precies het soort schrift is dat uit elkaar valt in tools die zijn gebouwd voor gewoon Latijnse tekst. Spaanse en Arabische documenten komen ook gestaag tevoorschijn, en een flink deel van het werk hier loopt naar buiten, met Engelse onderzoeksakkoorden, klinische documenten en specificaties die naar partners in het buitenland gaan.

Een beetje over Pittsburgh

Pittsburgh begint op één punt: de Allegheny en de Monongahela komen samen aan de westelijke punt van het centrum en vloeien samen als de Ohio, en de stad heeft zich sinds het een fort was dat het waard was om voor te vechten rond die samenvloeiing georganiseerd. De rivieren en de steile heuvels ertussen zijn de reden dat het meer bruggen heeft dan welke Amerikaanse stad dan ook, en waarom twee negentiende-eeuwse kabelspoorwegen nog steeds de Mount Washington beklimmen, oorspronkelijk gebouwd om fabrieksarbeiders een helling op te vervoeren die geen enkele straat kon beheren.

Staal maakte de plaats en verliet deze vervolgens, en het herstel kreeg de vorm van universiteiten en ziekenhuizen in plaats van fabrieken. De Universiteit van Pittsburgh en Carnegie Mellon liggen een paar blokken van elkaar in Oakland, en het robotica- en softwarewerk eromheen heeft oude industriële wijken veranderd in iets wat de fabrieksgeneratie niet zou herkennen. De Carnegie musea, het Andy Warhol Museum en het symfonieorkest zorgen voor het culturele gewicht; de Strip District voor het eten; Frick Park en Schenley Park voor een verrassende hoeveelheid bos in zo'n dichte stad. Voetbal, hockey en honkbal worden hier met een ernst gevolgd die bezoekers onderschatten.

Wat voor documenten belangrijk is, is dat beide tijdperken hun sporen hebben achtergelaten in dezelfde huizen. Een familie in Bloomfield of de South Side kan een Slowaakse doopakte uit 1898 en een Chinees doctoraal transcript van vorig jaar bezitten, en beide moeten om geheel ongerelateerde redenen worden gelezen. Weinig steden produceren die combinatie zo betrouwbaar als deze.